 |
|
Z publikacji wydanych przez Międzynarodową Federację Piłki Ręcznej ( IHF – Internationale Handball Federation ) , a głównie z opracowań Horle (1960) wynika , że piłka ręczna jest jedną z najmłodszych gier w których używana jest piłka. Niektórzy autorzy w swoich publikacjach twierdzą , że to właśnie piłka ręczna była prekursorem piłki nożnej , tak popularnej w teraźniejszych czasach. Kustosz Muzeum Sportu w Bazylei (Szwajcaria) Matthys twierdzi , że już w czasach starożytnej Grecji znana była gra w piłkę , dokumentując to opisem samego Homera w „Odysei”. Gra ta polegała na tym , że uczestnicy starali się małą piłkę wyrzucić jak najwyżej i chwycić ją zanim dotknęła podłoża. Uwaga uczestników skierowana była na harmonię ruchów.
W II w n.e. również w Rzymie pojawiły się gry ręczne.
W późniejszych okresach historycznych bardzo zbliżoną do dzisiejszej piłki ręcznej grę opisał austriacki lekarz Gaurinonius (1571-1654) w książce „Groza zniszczenia rodzaju ludzkiego”.
W swojej publikacji zawarł on opis siedmiu gier w piłkę ręczną , szczególnie traktując jedną z nich w której używano piłki skórzanej do podbijania gołymi rękami.
Pionierskie zasługi wprowadzenia piłki ręcznej na większe boiska przypisuje się niemieckim nauczycielom gimnastyki. Konrad Koch (1846-1911) był nauczycielem , który swoim podopiecznym wprowadził piłkę zagrywaną rękami , którą nazwał Raffenball.
W upowszechnieniu piłki ręcznej 11-osobowej zasługi przypisuje się innemu niemieckiemu nauczycielowi pochodzącemu z Berlina prof. Karlowi Schelentzowi , który w publikacji „Handball” (1919) dał teoretyczne i praktyczne podstawy z zakresu techniki i taktyki .
Za ojca duchowego piłki ręcznej 7-osobowej , czyli takiej jaką znamy dziś , uważany jest Duńczyk Holger Nielsen (1859-1924). W 1896 r. Wprowadził on w gimnazjum w Ordrup , gdzie był nauczycielem grę , którą nazwał Handbold oraz ustalił dla niej przepisy.
Dość szybko gra ta rozpowszechniła się w Danii , a następnie w innych krajach skandynawskich. Lata 30-ste przyniosły wzrost popularności tej gry w Norwegii, Finlandii, Szwecji, Belgii, Szwajcarii, Holandii, Japonii.
Jednakże już w roku 1892 (czyli tuż przed powstaniem Handboldu) rozgrywano
w Austro-Węgrzech – na terenach późniejszej Czechosłowacji – mecze Hazeny. Pierwsze sportowe przepisy tej gry opracował Karas ze Smichowa w 1905 roku.
Po I Wojnie Światowej Hazenę zaczęto uprawiać także w Jugosławii i w Polsce.
Później starano się spopularyzować czeską odmianę piłki ręcznej w Europie.
Służyć miały temu między innymi rozegrane w 1934 roku Mistrzostwa Świata Kobiet w Londynie, w których brały udział także Polki. Jednak następnych mistrzostw nie udało się już zorganizować.
W 1926 r. powstała Międzynarodowa Federacja piłki Ręcznej z siedziba w Amsterdamie, a 12 lat później rozegrano pierwsze męskie Mistrzostwa Świata w Niemczech (1938).
Dynamiczny rozwój tej dyscypliny przypada na okres powojenny , a szczególnie lata
70-te. powodując spopularyzowanie piłki ręcznej na wszystkich kontynentach Świata.
W Polsce początki piłki ręcznej datuje się na rok 1918. Do jej rozpowszechnienia przyczynili się polscy legioniści internowani w obozie jenieckim w Szczypiornie koło Kalisza , którzy nowej gry nauczyli się od niemieckich strażników. Od nazwy tej miejscowości pochodzi tak popularne określenie – szczypiorniak.
Piłka ręczna w formie 7-osobowej jest stosunkowo młodą dyscypliną sportu. “Siódemka” stała się grą olimpijską w 1972 roku gdy w Monachium rozegrano turniej mężczyzn. Medale drużynom żeńskim rozpoczęto rozdawać w cztery lata później na igrzyskach w Montrealu.
Na Mistrzostwach Świata Polska zadebiutowała w 1958 roku zajmując piąte miejsce wśród 16 zespołów. Do roku 2007 największym sukcesem polskich piłkarzy ręcznych było zdobycie brązowego medalu w 1976 roku na igrzyskach w Montrealu oraz brązowego medalu na MŚ w 1982 roku. Natomiast kobiety swój największy sukces odniosły w 1973 roku na Mistrzostwach Świata w Jugosławii zajmując V miejsce.
W roku 2007 nasza męska „siódemka” wywalczyła wspaniały srebrny medal na Mistrzostwach Świata w Niemczech.Dużym sukcesem było również V miejsce na Mistrzostwach Europy w Holandii w 1998 roku. W rozgrywkach klubowych nasz dorobek jest dość ubogi – zdobycie Pucharu Konfederacji w 2001 r. przez żeński Montex Lublin oraz dotarcie do finału rozgrywek o Puchar Europy (przeciwko niemieckiemu S.C Magdeburg) przez piłkarzy ręcznych Śląska Wrocław w 1978r.
Brązowi medaliści IO w Montrealu (1976)
Srebrni medaliści z MŚ w Niemczech (2007)
Brązowi medaliści MŚ2009 w Chorwacji
|
|
|
